مرکز سکته مغزی
صفحه اصلی>مرکز سکته مغزی>محتوای
صفحه اصلی>مرکز سکته مغزی>محتوای
معرفی
توانبخشی حرکتی پس از سکته مغزی در حال حاضر به سرعت در حال رشد است که توسط سایر زمینههای فناوری مانند واقعیت مجازی و واقعیت افزوده (VR/AR)، روباتیک، و رابط تهاجمی و غیرتهاجمی مغز و کامپیوتر (BCI) هدایت میشود. BCI می تواند بازخورد حسی در زمان واقعی از فعالیت EEG ارائه دهد و بیماران سکته مغزی را قادر می سازد تا ریتم های حسی حرکتی خود را آگاهانه تنظیم کنند. در BCI معمولی غیرتهاجمی مبتنی بر EEG، قصد حرکتی کاربر (تصاویر حرکتی یا اجرا) از فعالیت الکتریکی مغز در زمان واقعی با استخراج ویژگیهای مرتبط رمزگشایی میشود. تشخیص قصد حرکت توسط BCI بازخورد حسی مربوطه را برای کاربر ایجاد می کند. این بازخورد می تواند به صورت انتزاعی (مانند حرکت مکان نما بر روی صفحه کامپیوتر) یا به صورت بازخورد مشخص (مانند نمایش بصری اعضای بدن شرکت کننده در یک آواتار مجازی، یا به طور مستقیم بر روی یک شرکت کننده به صورت فیزیکی قرار گیرد) یا تحویل حسی جسمی از طریق سیستم های تحریک الکتریکی رباتیک، لمسی یا عصبی عضلانی (NMES) برای بازتولید حرکات مورد نظر، که نشان داده شده است یادگیری حرکتی را افزایش می دهد.
استفاده از رابط مغز و کامپیوتر در توانبخشی پس از سکته مغزی آغاز شده است. هدف آن ارتقاء انعطاف پذیری عصبی از طریق تنظیم یا خودتنظیمی فعالیت های فیزیولوژیکی عصبی است و در نتیجه اثر توانبخشی را بهبود می بخشد. با این حال، هنوز تردیدهایی در مورد اثربخشی بالینی واقعی آن وجود دارد. هدف این مقاله تعیین کمیت اثربخشی تمرین BCI در توانبخشی اندام فوقانی پس از سکته با انجام یک متاآنالیز از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (RCT) است. تغییرات در عملکرد حرکتی در ابتدا و انتهای مداخله در این RCTها گزارش شد. محققان گزارش های موجود از تمام RCT ها را با استفاده از این تکنیک ها بررسی کردند. آنها نمرات دیسکینزی قبل و بعد از مداخله را برای گروه های آزمایشی و کنترل ارائه کردند که شامل درمان استاندارد، درمان روباتیک، تحریک الکتریکی و تصاویر حرکتی بدون BCI بود.
مواد و روش ها
MEDLINE، CENTRAL، PEDro و سایر پایگاههای داده استفاده شد و ادبیات با بررسی مراجع چندین مقاله مروری غربالگری شد. کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده با استفاده از BCI برای توانبخشی حرکتی پس از سکته مغزی انتخاب شدند و نمرات اختلال حرکتی قبل و بعد از مداخله ارائه شد. اندازه اثر خلاصه با استفاده از روش واریانس معکوس اثرات تصادفی محاسبه شد. ابتدا 524 مقاله یافت شد و پس از حذف موارد تکراری، عنوان و چکیده 473 مقاله غربال شد. در نهایت، 26 مقاله مربوط به کارآزماییهای بالینی BCI یافت شد که از این میان 9 مطالعه شامل 235 بازماندگان سکته مغزی، معیارهای ورود به متاآنالیز (کارآزماییهای کنترلشده تصادفیسازی شده با عملکرد حرکتی به عنوان شاخص نتیجه) را داشتند.
نتایج
در 6 مطالعه BCI، بهبود حرکتی، که عمدتاً با ارزیابی فوگل مایر اندام فوقانی (FMA-UE) تعیین شد، از حداقل تفاوت مهم بالینی (MCID{3}}.25) فراتر رفت، در حالی که این بهبود تنها در 3 گروه کنترل به دست آمد. . به طور کلی، میانگین تفاوت استاندارد شده بین تمرین BCI و FMA-UE در مقایسه با شرایط کنترل 0.79 (95% CI: 0.37 تا 1.20) بود، در محدوده متوسط تا بزرگ جمعآوری شده است. اندازه های افکت علاوه بر این، چندین مطالعه نشان داده اند که BCI باعث ایجاد نوروپلاستیسیتی عملکردی و ساختاری در سطوح تحت بالینی می شود.
نتیجه گیری
توانبخشی عصبی مبتنی بر رابط کامپیوتری مغز، اندازه اثر متوسط تا بزرگ را بر عملکرد حرکتی اندام فوقانی نشان میدهد که نسبت به درمانهای توانبخشی مرسوم مانند تصویربرداری حرکتی، آینهدرمانی، آموزش به کمک ربات، درمان حرکتی ناشی از محدودیت، درمان واقعیت مجازی و tDCS. علاوه بر پیامدهای حرکتی، چندین مطالعه سطوح تحت بالینی عصبی عملکردی و ساختاری ناشی از BCI را گزارش کردهاند که برخی از آنها با بهبود نتایج حرکتی مرتبط هستند. مطالعات بیشتری با حجم نمونه بزرگتر برای بهبود قابلیت اطمینان این نتایج مورد نیاز است.
مرجع: Cervera MA, Soekadar SR, Ushiba J, et al. رابط های مغز و کامپیوتر برای توانبخشی حرکتی پس از سکته: یک متاآنالیز Ann Clin Transl Neurol. 2018 مارس 25; 5 (5):651-663.
