مرکز راه رفتن . راه رفتن یک فعالیت «ساده» است. در شرایط عادی، راه رفتن نیازی به دخالت قشر مغزی ندارد. برخی از حیوانات هنوز هم می توانند پس از برداشتن مغز خزیدن کنند و پیشنهاد می کنند که نخاع دارای یک مرکز خزنده یا «راه رفتن» است. با این حال، راه رفتن انسان ارتباط نزدیکی با عملکرد قشر مغز دارد. در موقعیت های پیچیده و کارهای خاص، قشر مغز به طور مستقیم در راه رفتن کنترل وضعیت نقش دارد. فوکویاما و همکارانش از تحقیقات PET استفاده کردند و دریافتند که فعالیت سوخت و ساز انرژی قشر مغزی در حین راه رفتن افزایش یافته و پیشنهاد می کند که قشر مغز در فعالیت های پیاده روی نقش دارد. هنگامی که مغز ناکارآمد است، نقش زیر کورتوکس و نخاع آزاد یا تقویت می شود که منجر به فعالیت های جبرانی غیرطبیعی می شود. اختلال مستقیم قشر مغز، سیستم مغز، مخچه، و عملکرد نخاع یا موانع مسیر هدایت می تواند منجر به انواع مختلف اختلال عملکرد راه رفتن شود. سازوکار تنظیم داخلی آنقدر پیچیده است که جامعه دانشگاهی نتوانسته محل و عملکرد مرکز پیاده روی انسان را تعیین کند.
